سلام به همسفران این سفر بزرگ یعنی سفر عشق

از تمام دوستان عزیز برای این مدتی که نبودم معذرت

میخوام حالا با اجازه شعر زیرو تقدیم

میکنم به هدف سفرم

به چشمان سیاه و روی شاداب و

صفای دل

گل باغ شب و دری و مهتابست

پنداری

در این تاریک شب با خمار و خسته

جانیها

خوشاید نقش او در چشم

من خوابست پنداری

همه                                                          

    لرزش دست و دلم                                   

                          از آن بود                               

که عشق

           پناهی گردد

پروازی نه

            گریز گاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره ی آبیت پیدا نیست.

و خنکای مرهمی

                    بر شعله ی زخمی

نه شور شعله

بر سر مای درون

غبار تیره ی تسکینی بر حضور وهن

و دنج رهایی

               بر گریز حضور

سیاهی

            بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

                    بر ارغوان

آی عشق  آی عشق

رنگ آشنا یت

پیدا نیست.

                                                رفتن تو

              گفتم که رفتنت یه روز قاب دلم رو میشکنه

                                          گفتی که این بخت تو بود،تقدیر تو شکستنه

                                    گفتم بمون اون روزمیاد غصه هامون تموم میشه

                                                                گفتی اگه با هم باشیم لحظه هامون حروم میشه

                                    وقتی رفتی همه دنیا رو سرم انگار خراب سدو دلم                     

                                                                دل من زانوی غم بقل گرفت رفت وتنها گوشه اتاق نشست

                                    از وقتی رفتی هیچکسی همدرد و هم رازم نشد

                                                                هیچکسی حتی یه  دفعه هم قصه سازم نشد

                                    هر وقت  بارون میزنه  تو رو کنارو میبینم

                                                                حس می کنم  پیش منی هنوزم  عاشق ترینم

  همه گویند که : تو عاشق اویی.

  -گرچه دانم همه کس عاشق اویند -

    لیک میترسم ، یا رب !

    نکند راست بگویند؟

                                   فرياد

خانه ام آتش گرفته                     آتشی جان سوز

هر طرف می سوزد این آتش        پرده ها وفرش ها را  تارشان با پود

من به هر سو میدوم گریان           در لهیب آتش پر دود   

وز میان  خنده هایم  تاخ              و خروش گریه ام ناشاد

وز درون خسته ی سوزان            میکنم فریاد  ای فریاد

خانه ام آتش گرفته است              آتشی بی رحم

همچنان می سوزد این آتش           نقشهایی را که من بستم به خون دل

بر سر چشم  در و دیوار              در شب رسوای بی ساحل

وای بر من وای بر من                سوزد وسوزد

غنچه هایی را که پروردم            به دشواری در دهان گود گلدان ها

روزهای سخت بیماری                از فراز بام هاشان شاد  

دشمنانم موذیانه                         خنده های فتحشان بر لب

  بر من آتش به جان ناظر              در پناه این مشبک شب

  من به هر سو می دوم گریان          از این بیداد میکنم فریاد

                                       ای فریاد

                       همسفرعشق

چون همسفرعشق شدی مرد سفر باش

             هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش